Końcowa stacja kolejki WKD Grodzisk Mazowiecki Radońska znajduje się przy zajezdni taboru i siedzibie dyrekcji tej kolei. W niepozornym budyneczku, tuż obok peronów, mieści się muzeum WKD – oficjalnie: Izba Tradycji EKD/WKD.
WKD, a wcześniej EKD, to jeden z podstawowych elementów codziennego życia w Komorowie, Podkowie Leśnej, a także w znacznej części Milanówka i Grodziska. Wybudowana w 1927 roku jako pierwsza normalnotorowa, zelektryfikowana linia kolejowa w Polsce, została wyposażona w nowoczesny tabor z zakładów English Electric oraz szwedzką automatyczną sygnalizację świetlną.
W latach trzydziestych ubiegłego wieku EKD dynamicznie się rozwijała, łącząc podwarszawskie miasta-ogrody z samym centrum stolicy – ulicą Nowogrodzką. Oprócz linii głównej powstały odgałęzienia do Włoch i do Milanówka.
Planowano także linię z Komorowa do Nadarzyna oraz rozpoczęto prace ziemne przy budowie odcinka z Grodziska do Mszczonowa – do dziś widoczne są ślady w postaci betonowych elementów wiaduktów i ziemnych nasypów. Tuż przed wojną dzienne przewozy EKD sięgały 4 000 pasażerów.
Trudno sobie było wyobrazić życie w tych okolicach bez regularnie i wygodnie kursujących wagoników. Oryginalne angielskie jednostki zostały wycofane ostatecznie w 1972 roku, zastąpione przez szybsze i bardziej pojemne.
Ale tamte angielskie wagony miały prawdziwy czar i szyk. Kto nie pamięta – albo po prostu nie miał okazji – może obejrzeć jeden z nich w muzeum WKD, na terenie zajezdni w Grodzisku Mazowieckim. Błysk mahoniu i mosiądzu, szklane klosze lamp, skórzane paski uchwytów dla pasażerów stojących – prawdziwy angielski styl w sercu Mazowsza.